Jack Boer

Jack Boer, 

Al heel lang had ik een verlangen, om met en tussen mensen in Afrika te leven. De aanzet hiervoor, begon heel lang geleden al op 11 jarige leeftijd in 1958.Wanneer ik muziek mooi vond, bleek het bijna altijd zwarte muziek te zijn. Ik wist het aanvankelijk niet, dat het zwarte muziek was, verstond de tekst niet, maar hoorde en voelde dat het ergens over ging zoals het leven werkelijk is. Bovendien bracht het ook voor mij troost en hoop. Kortom de belangstelling was voor mijn zwarte medemens gewekt. In 2008 was het werkelijk waar om 3 maanden naar Burkina Faso te gaan. Tijdens de introductie week van Harmke en Raphael werd het leven hier verduidelijkt. Op het gebied van kunst zien, recreatie, winkels banken en het uitgaansleven te vinden. Het zien van de krokodillen en later in het wild Olifanten. Na een week werkte ik in een weeshuis waar kinderen vanaf baby tot een jaar of 10 wonen. Al heel snel ontstaat er een band met de kinderen, waar aan het met heel veel plezier terug denken is. Hoewel er speelgoed is, is het op de arm nemen en ravotten geweldig. Het grootste en fijnste gevoel hiermee is dat je vertrouwd word door de kinderen. Het aanpakken van ook de gewone huishoudelijke zaken gebeurd ook .Ook als man was ik bij alle werkzaamheden betrokken. Vrouwen waren wat sneller, maar met humor en plezier heb ik er veel van geleerd Het afscheid van het weeshuis ging met weemoed, kom ik nog eens terug? En voor altijd zijn alle herinneringen in mij opgeslagen .Het leven bij mijn familie: Het voelde heel goed. Ik zou er heel lang over kunnen schrijven .In een zin: Mijn vrouw vroeg na mijn terugkomst in Nederland” Is er nog wat goed aan Nederland” Kortom ik miste de mensen. 


background volonfaire