Eelco Wiegel

Eelco Wiegel, 

Om ongeveer zes uur word ik wakker van de eerste geluiden buiten en de zonsopgang. De hanen kraaien en ik hoor soms de ezels balken. De bonnes beginnen langzaam aan hun eerste werkzaamheden. Ik kan het geknetter van een vuurtje horen waarmee water wordt gekookt of een eitje wordt gebakken. Het ontbijt bestaat meestal uit een half stokbrood met boter en vaak een omlet. Daarnaast drink ik thee of soms de ‘lait chaud’ (warme melk). De warme melk is heerlijk om te drinken, vooral ook omdat het gesuikerd is.

Om half 8 ga ik naar het CMA. De kids en meiden zwaaien me dan wel eens uit als ik op m’n fiets stap.

Op Urgence doe ik erg veel praktische ervaring op. Het is een af en aan van patiënten. Omdat de patiënten door elkaars consulten binnen stappen raak ik soms een beetje de draad kwijt. Maar goed, het is Afrika en anders kan het ook niet echt, wil je alle patiënten helpen.

Het is leuk om te zien dat sommige verpleegkundigen de uitleg van het ECG apparaat oppakken van een andere vrijwilligster en het apparaat soms ook gebruiken. Ik durf nu bij volwassenen een infuus te prikken en heb iemands vingers gehecht. Het gaat wel allemaal op z’n Afrikaans, maar het blijft een goede praktijkervaring die ik op doe. Want ervaring hebben de verpleegkundigen hier zeer zeker. ’s Middags zit de dienst er al weer op en fiets ik door de middaghitte naar huis om vervolgens lekker op de veranda een siësta te houden of met de kids te spelen. 


background volonfaire